Mijn kind van vier is al bekend met de kunst van het netwerken. Althans, in zekere zin. Zo had ze laatst een diepzinnig gesprek met Hakim van Sesamstraat (Zij: ‘Hee, ik heb jou door de televisie gezien!’ Hij: ‘Ik jou ook!’) en speelde ze gister met de dochter van Wouter Bos (we waren in een speeltuin alwaar hij & co ook bleken te zijn).

Gewone mensen hebben gewone gewoontes. Zo houd ik van lezen in bed. Al sinds ik ertoe in staat was steel ik ’s avonds laat kostbare uren slaap met een boek. Terwijl ik lig leg ik het boek neer, dat gaat gemakkelijk bij de bovenste pagina. Maar bij de onderste pagina moet het boek op zijn zij terwijl ik het vasthoud. En nu komt het: volgens Hugo van Woerden is de kramp in je arm die je daarbij krijgt, niet meer nodig.

Het begrip ‘ultralopen’ zei me nooit zoveel. En de verhalen van mijn geschiedenisleraar R., over zijn oud-collega Jan Knippenberg, nam ik met een flinke korrel zout. Niet dat het geen goede verhalen waren. Maar wat wist ik nou helemaal, toen ik op de middelbare school zat? Er bestond vroeger, ja vroeger, nog geen internet – anders had ik kunnen staven wat ik nu weet.

Het geven van psychiatrische hulp aan vluchtelingen is hetzelfde als het serveren van een maaltijd in een neerstortend vliegtuig. Dat schrijft Chris Cleave in Kleine Bij (dat gele mysterieuze boek wat je nu in hoge stapels in alle boekhandels ziet liggen).

Toen ik mijn dochter vroeg wat ze dan het leukst vond deze week, de Eiffeltoren of de trampoline, kon ze niet kiezen. Maar als je mij zou vragen wat ik beter vond: de wijn en het eten of de vrijheid, dan zou ik het ook niet weten. Een vergelijkbare keuze denk ik. Op het niveau van een vierjarige en een dertigjarige.

Ik gilde helemaal niet zo hard. Het was geen horrorgil als uit de film, en ook niet zo’n typische meisjesgil. Toch was het mijn horrormeisjesgil. Want ik had zojuist bijna een oorwurm doorgeslikt.

Nog een maand en vijfentwintig dagen. Het overkwam me laatst al dat iemand zei, ergens waar ik mijn geboortedatum opgaf: u bent bijna jarig. ‘Ja’, zei ik staccato. En in gedachten: bijna? En hoorde ik hem nou u zeggen?

‘Das Leben ist kein Fussballspiel’, zegt de pastoor. Ik zit in een volle, bewierookte dom, in Keulen. Eeuwenlang is hier dezelfde boodschap verkondigd, maar de vergelijking met voetbal hebben ze vast nog niet gehad.

Franz Kafka zegt dat het korte verhaal een kooi is, op zoek naar een vogel. Toen ik dat laatst las dacht ik meteen aan deze blog, die ik de afgelopen weken tevergeefs probeerde te vangen. Ik ging kennelijk achter het verkeerde aan. Als ik het goed begrijp is mijn blog dus gewoon een kooi. De kooi heb ik al, nu alleen de vogel nog, zou je zeggen.

Terwijl ik dit schrijf krijg ik een tekening van Osaka uit Japan. Ik sta erop, samen met mijn dochter. Onze gezichten zijn maar voor de helft te zien, maar toch herken ik ons. Want Osaka heeft mijn foto nagetekend, die ik een paar minuten daarvoor naar haar verstuurde. Van haar tekening heeft ze dus vlug een foto gemaakt. Leuk.