Er zijn van die documentaires die je meteen bij de keel grijpen. “We live in public” van Ondi Timoner is er zo één. Timoner won er vorig jaar het Sundance filmfestival mee, waarmee zij de eerste regisseur werd die die prijs tweemaal won – in 2004 kreeg zij de Grand Jury prijs voor “DIG!”.
Het jaar 2009 liep ten einde. De kerstdagen stonden voor de deur en Nederland was in de greep van de winter. Het KNMI had sneeuw voorspeld, met name in de noordelijke provincies. De trein zat daarom voller dan anders.
Hij zal ergens rond de 23 zijn geweest. Piekerig, halflang vlasblond haar. Lichte ogen. Beige jack, antracietkleurige spijkerbroek en lichtbruine, enkelhoge leren schoenen.
Afgelopen vrijdag doorgebracht bij PICNIC, een jaarlijks evenement op het terrein van de Westergasfabriek (in Amsterdam) waar creatieven, technologen en ondernemers uit binnen- en buitenland elkaar ontmoeten. Lezingen, workshops en ‘labs’ (bijeenkomsten waar iedereen welkom is om mee te werken aan de oplossing van een bestaand probleem) vormen een vast onderdeel, maar er gebeurt nog veel meer.
‘Hoe gaat het met je?’
Ze herhaalde de vraag nog eens, maar nu liet ze haar stem aan het eind van de zin omhoog gaan.
‘Hoe gaat het met je?’
In de ochtendtrein ging een man tegenover mij op de bank zitten. Dertiger, halflang haar, ongeschoren; hij leek een beetje op Jackson Browne. Een beetje. Hij was gekleed in een groene sweater met capuchon, vale zwarte pantalon en sandalen. Naast hem op de bank had hij een zwarte canvas schoudertas neergezet, waaruit hij een zilverkleurige, mobiele telefoon tevoorschijn haalde. Zo te zien een al wat oudere Nokia.
Wat is vooruitgang?
Aan die vraag moest ik denken toen ik onlangs op een verjaardagsfeest van een goede vriendin hoorde dat de zoon van een bevriend echtpaar binnenkort voor zijn 17e verjaardag een scooter zou krijgen.
Een scooter.
Ik weet niet of het u is opgevallen, maar dat motorvoertuig is tegenwoordig een must voor jongeren tussen de 16 en 20 jaar en soms nog wel ouder ook.
Zonder scooter hoor je er eigenlijk niet bij.
De vrouwen waren beiden ver in de vijftig, misschien zelfs begin zestig. Casual chic gekleed voor hun leeftijd: de vrouw met het halflange, roodblonde krulhaar droeg een zwarte jas. Haar vriendin, halflang bruin haar, droeg ook een zwarte winterjas, maar van een betere kwaliteit. De jassen bleven aan, waardoor het niet goed zichtbaar was of zij een jurk of rok droegen; beiden droegen zwarte panty’s en laarzen.
Nu het neoliberale model heeft gefaald, buigen politici en beleidsmakers zich over de vraag welk economisch model stabiliteit kan brengen. Die vraag zal ook centraal staan op de top van de twintig belangrijkste landen (G-20) op 2 april a.s. in London. Een goede aanzet voor die discussie vormt een boek van James K. Galbraith dat afgelopen najaar in de VS werd gepubliceerd.
Op 7 november 2008 stond er een AFP-foto van Obama in enkele kranten, waarop te zien was hoe hij een sportschool in Chicago verlaat op weg naar een gereedstaande auto. Casual gekleed, zwarte trainingsbroek, grijs t-shirt, zwart jack en een baseball cap op. Onder zijn rechterarm een opgevouwen krant en in zijn rechterhand een mobiele telefoon. Eén telefoon? Als je goed kijkt, zie je dat hij er twee bovenop elkaar vasthoudt.