Vorige week werd ik opgeschrikt door conservatief filosoof Andreas Kinneging en zijn retorische horrorvraag aan postmodern schrijfster Naema Tahir: ‘Wist je dat er in het Westen nogal wat mensen zijn die op hun sterfbed helemaal alleen liggen te wachten op de dood?’. Dit weekend beleefde ik in een retrograde twee belangrijke feesten van de ‘cycle of life’, die van de geboorte en die van de verbintenis. Kinderloos en ongetrouwd als ik leef, zou ik met eigen loep deze horror nader beschouwen.

Het einde is begonnen. Duizenden armen swingen op de maat van honderdduizenden klaphanden. Brede grijnzen en wijd open kelen zoeken glitter en glamour en camera’s. Mannen in pakken met regenboogkleuren houden kleine Chinese kinderhandjes vast en lopen met vertraagde tred door het nest van de grote vogel, in de richting waarheen goed geïnstrueerde vingers wijzen.