Hoofddoek of Stropdas?

Een interview met de politieke leider van de mueslibrigade heeft afgelopen week flink wat teweeg gebracht bij alles en iedereen die een mening heeft over de hoofddoek.

Ik kon geen nieuwssite openen, of er stond wel een mening in over het gewraakte interview. Zelfs op twitter waren de door mij gevolgde tweets doorspekt met meningen over Femke en haar hoofddoekmening.

Een kwetsbaar mensje van 70 á 75 centimeter bleef achter in de wieg toen ik de deur achter me dicht trok. Ik zou voorlopig weer bij m’n ouders gaan wonen en wist niet hoe mijn leven er verder uit zou zien. Wat zou ik gaan doen? Een weekend vader worden? De voogdij proberen te krijgen? Een co-ouderschap afspreken met m’n nieuwe ex? Of de opvoeding overlaten aan de moeder en haar toekomstige man?

Het is lang geleden en ik ben er zeker niet trots op, maar er zijn momenten geweest dat ik achter het stuur van mijn auto zat terwijl ik (te veel) alcohol gedronken had.

We hebben een trol.

Bovenstaande zin kun je vergelijken met zinnen als ‘we hebben een rotte appel’, we hebben lekkage’ en ‘we hebben kortsluiting’. Het hebben van een trol is namelijk niet iets waar je echt blij van wordt. Maar aan de andere kant is het natuurlijk zo dat je pas meetelt als je wordt geïmiteerd, gepersifleerd of dus een trol op je forum of blog tegenkomt.

Zomer 1989. Na een half jaar revalideren, kon ik eindelijk lopen zonder krukken. Mijn knie waarvan 7 jaar eerder de kruisband was afgescheurd, was in januari van dat jaar eindelijk gerepareerd. Zeven jaar lang had ik mijn knie moeten tapen en nu, 6 maanden na de operatie kon ik mijn rechterbeen nog steeds niet goed buigen. Vol van frustratie (komt het ooit nog goed?) reisde ik af naar Los Angeles waar ik op uitnodiging van mijn zuster zou gaan bijkomen. Omdat ik alleen reisde en dus een stijf rechterbeen had, vroeg ik bij het inchecken om een stoel naast het gangpad.

Toen zij in december voor de derde keer dat jaar uit het ziekenhuis werd ontslagen en intrek nam in haar aanleunwoning waar m’n zus en ik haar spullen naartoe hadden verhuist, hoopte ik dat zij een lange tijd uit het ziekenhuis zou blijven. Zelf was ze ook vastbesloten om nog een tijdje plezier te maken hier op aarde. Samen met een flink portie dagelijkse medicijnen en de belofte dat zij toch echt minder zou roken, begon mijn mama aan het laatste stukje van haar zijn.

Door aan de westkant van de stad een 80 km zone in te voeren op de ringweg, zou volgens de heren die de dienst uitmaken zowel de luchtverontreiniging als de files worden verminderd. Een fantastisch plan natuurlijk, want als je met zoiets simpels als 20 km langzamer rijden de oplossing biedt voor deze twee problemen, ben je instaat om ‘out of the box’ te denken. Ik vind dan ook dat het brein die dit heeft bedacht minstens een nominatie voor één of andere prijs verdient.

Je kent ze wel, gesprekken die meestal gevoerd worden terwijl men op een bar leunt. Iedereen heeft een mening, politiek correct is een kreet, die even niet meedoet en onwaarheden worden in een handomdraai getransformeerd tot wetenschappelijk bewezen theorieën.

Tijdens de jaren die ik in de horeca doorbracht heb ik ook wel eens meegedaan met zo een gesprek. Vaak onder invloed van iets, maar soms ook broodnuchter. De meeste van die gesprekken was ik een dag later vergeten, maar aan één ervan moest ik gisteren denken.

Gisteren is de zomertijd van 2009 begonnen. Ieder jaar kijk ik in januari al uit naar de zomertijd want een uur extra avondlicht juich ik altijd toe. Ook ben ik dol op de reacties van mensen als ik ietwat verwarrend over de zomertijd begin te praten. Een zin als “Goh, morgen is het een uur langer licht dus kunnen we een uur langer slapen omdat de klok achteruit gaat”, is genoeg om de meeste mensen te zien knikken terwijl zij zich afvragen of het klopt wat ik zeg.

Heerlijk!

De boekenjunks onder ons zullen mij direct begrijpen. Ook ik ben enigszins een boekenjunk, maar dan geen hardcore boekenjunk want het lukt mij soms om twee maanden lang niets te lezen. Maar er zijn periodes in een jaar dat ik het ene boek na het andere lees, waarbij ik soms dagen na het lezen van de laatste pagina, het verhaal nog in mijn kop heb zitten. Ik loop dan op straat met dat verhaal in mijn kop en verwar mensen die ik zie lopen met de personages ervan.