De telefoon gaat. Sterker: de vaste telefoon gaat. En die gaat niet zo vaak, ik gebruik hem voornamelijk voor werktechnische aangelegenheden van mijn ‘eenmanszaak’. Ik besluit toch maar op te nemen.

‘Goedemorgen, met de zakelijke desk van Tele2’, klinkt het aan de andere kant. De desk lijkt in Twente te zitten. Tele2, Tele2, probeer ik me te herinneren, daar heb ik toch niets mee? Van wie zijn die eigenlijk?

‘Spreek ik met Redactiebureau Lonneke Gillissen?’, onderbreekt de Twentse mevrouw mijn gedachten. Ja.

Op de bank in de woonkamer zitten twee mannen ongemakkelijk tegenover elkaar. De man op de bank staart de ander, die hem liever niet wilde ontvangen, ongelovig aan. Het is alles wat hij nog kan: uitgeblust staren. Zijn zoontje van zes werd op straat doodgeschoten door een soldaat die het speelgoedpistool van het kind aanzag voor een wapen. De man besloot hierop de organen van zijn kind te doneren. Nu leven er zes kinderen. Een van die kinderen is joods en kreeg zijn hart.

Madonna treedt op in St. Petersburg, waar we zijn. Het is dat de collega van vriend ons dit vertelde, anders hadden we nooit kunnen bevroeden dat het immense podium midden op het ‘Palace Square’ naast de Hermitage het doel zou dienen Madonna aan de mensen ten toon te stellen. In de hele stad is niet een aankondiging te vinden. Wel zien we verschillende aanplakbiljetten van dj Tiësto, maar die treedt helaas pas eind augustus op. Jammer vindt vriend, hij had best een stel dronken Russen willen zien feesten op de housebeats van onze lands-dj.

Staat er heel groot op de muur. In helroze letters. Uit de C drupt een beetje bloed. Weliswaar iets minder dan van onder de rechterbil vandaan vloeit, die op de ietwat plastische tekening eronder is getekend. Maar ach, wat zou ik het uitleggen, u ziet de tag hiernaast. (Voor uw beeldvorming hebben we er even een fotootje van gemaakt. Het praat wat makkelijker als we beiden weten waarover we het hebben.)

Daklozen, thuislozen, kansarme kinderen, minderbedeelden, gehandicapten, allemaal zouden ze natuurlijk wel wat extra aandacht kunnen gebruiken, en voor al deze groepen is dan ook wel een stichting opgericht om ze te helpen. Maar ik heb nou eenmaal meer met bejaarden. Eenzame bejaarden die nooit bezoek krijgen en achter de geraniums zitten weg te kwijnen. Die zou ik best graag eens per week bezoeken, een beetje kletsen, kopje koffie, wandelingetje, zoiets.

‘2000 roebel per persoon’, vraagt vriend. ‘Hoeveel is dat?’ Ik reken het uit op Google en vertel hem dat toen ik keek het twee keer zo duur was. Hij scrollt eens door de pagina. Dan ziet hij het: de gewone kaartjes zijn niet voor ons zijn bedoeld; die zijn voor Russen. Wij, Europeanen, moeten voor tickets voor de balletvoorstelling in het Mariinsky-theater in Sint-Petersburg bijna het dubbele betalen: 3800 roebel. Vriend reageert verbolgen in termen als ‘ongelofelijk’ en ‘niet eerlijk’.

Het is een erg fijn blaadje, het dubbeldikke zomernummer van Vrij Nederland. Hoewel ik, toen ik hem van het schap pakte, dacht: goh, dan moet de normale editie wel heel dun zijn, vol bijzonder prettige artikelen staat het wel: ‘Val van een jungleprinses’ – goeie kop! – over Ingrid Betancourt, Erwin Olaf, burenruzie in een heropvoedingsbuurt (‘ik ram ze helemaal dood’ – lekker), het talent MJ (waardoor zelfs ik, zelfverklaard ‘ik snap niets van al die ophef’-scepticus, dansclips ging bekijken op YouTube).

Transformers, Robots in the sky was in mijn jonge jaren een van mijn favoriete tv-programma’s. Geen idee natuurlijk dat er een strip van was, dat er in het verhaal ware oorlogen werden uitgevochten. Ik was alleen maar vóór de Transformers, vóór Megatron.

In Palais Nikaïa in Nice, de muziektempel uit 2001 met de mogelijkheid 6250 mensen te herbergen, neemt de opera Aida het publiek mee naar het oude Egypte, waar zich – er is weinig nieuws onder de zon – een klassengerelateerd liefdesdrama afspeelt. Radames, een Egyptisch legeraanvoerder, wordt verliefd op Aida. En Aida, een Nubische prinses, wordt verliefd op Radames. Probleempje: Egypte is in oorlog met Nubië en Aida is slavin gemaakt van de Egyptische prinses Amneris.

In mijn internetsteeg zit ik naar een leeg computervel te staren. De hele week wilde ik al een blog schrijven over hoe ik me schaam dat mensen uit mijn land daadwerkelijk op Wilders zijn gaan stemmen. Voor de Europese verkiezingen weliswaar en het hadden er meer kunnen zijn, maar ik vind het gênant. Ik zie helaas grote overeenkomsten met de haat tegenover andere Nederlanders, nu zo’n 70 jaar geleden. Het is blijkbaar waar, wat men zegt: de geschiedenis herhaalt zich. Voor wie hem niet kent.