Reismagazine Columbus komt deze maand met de 2009 hotlist: 50 spectaculaire vakantiebestemmingen. Van de grootste reuzeschildpaddenkolonie ter wereld tot een reinigingsrite in Kerala, India. We mogen, nee, we moeten er allemaal heen dit jaar. Mochten de hotels in Kerala volgeboekt zitten tot 2010, dan heb ik nog een geheime tip die het helemaal wordt in 2010: de ecolodge in Ethiopië. Hoewel…
Waarom is het eigenlijk not done om medio januari de afdelingsvergadering op te fleuren met een zakje oliebollen voor de collega’s? Nu de oliebol weer uit het straatbeeld is verdwenen, denk ik met weemoed terug aan mijn meest indrukwekkende oliebollenervaringen van 2008.
Hij is de kunstzinnige versie van Geenstijl.nl. Hij is het vileine broertje van de Jakhalzen. Renzo Martens, die met zijn film Enjoy Poverty niet alleen het IDFA opende dit jaar, maar vooral ook opschudde. Renzo wie? Een kunstenaar, een mysterieuze bohemien, die in wit Mozart-overhemd door een drassig moeras in Congo waadt. Hij gaat de documentaire voorbij, hij observeert niet, hij intervenieert. En hoe. Vissers brengen het schrale bodempje vissen dat ze hebben gevangen aan wal. Renzo roept: “Jullie zitten de hele dag op zee en dan kom je hiermee thuis?
James Bond ken ik als de man van de gadgets. Zijn horloge blijkt eigenlijk een radiografisch bestuurbaar bommenwerpvliegtuigje, en zijn paraplu ontpopt zich met één klik tot een volautomatische sportwagen met vuurvaste lak. Waar het hem alleen nog aan ontbreekt, is een Tomtom. James (Daniel Craig) is de weg kwijt, concludeer ik na het zien van ‘Quantum of Solace’.
Ik was vorige week in New York. De dag na de verkiezingen. Nog geprobeerd om de uitzending van Nova vanuit NY bij te wonen, maar die was al helemaal vol gereserveerd, en ook de reservebank zat al bomvol. Dan maar op straat de vibes voelen. Maar die waren er niet. In de metro een mevrouw gezien met een Yes we can-pet. En de dag erna bij de Starbucks zag ik een bleke student, met z’n ene hand om een beker latte extra large en een andere hand om de arm van zijn vriendinnetje. Op zijn shirt een Obama-button gespeld. Dat was het wat betreft de zichtbare Obama-obsessie.
Laat je handen zien, laat je tanden zien,
Zijn ze goed gepoetst?
[…]
Laat je billen zien, laat je schoenen zien,
Zijn ze goed geveegd?
[…]
Alles schoon, alles keurig
Meneer Kaktus is tevree
Wat ooit begon als een online dagboekje voor de eerste internetnerds die aan het knutselen sloegen met HTML, is inmiddels uitgegroeid tot een fenomeen met enorme impact op de publieke opinie. Bloggers in Marokko, China of Egypte worden opgepakt vanwege hun mening, bloggers in Nederland kunnen erom worden ontslagen als ze met bommen dreigen te gaan gooien. Blogs op Sargasso of Geenstijl leveren de doorsnee-Nederlander meer kantoorgespreksstof op dan het NOS-Journaal.
Namens de andere Lonneke (die nog steeds in mediterrane oorden vertoeft):
En zo zaten we druk in de deadline van de Jackie. De vormgever en ik. De een nog meer gestresst dan de ander. Elkaar desondanks bestokend met vragen. De gast-vormgever, dat is hoe ik ‘m noem. (Als de hoofdredacteur van de Jackie business gast kan zijn, waarom zou de vormgever dan worden aangeduid met freelancer?)
Een ochtenrun langs het strand van Accra. De strandtenten van Labadi beach kleuren verschoten blauw-rood-geel, de meubels liggen half in de zee, half op het strand, sommige in stukken alsof orkaan Ike er net overheen is gegaan. De ochtendlucht inspireert tot dichterlijke mijmeringen. Er hangt een nevel, de golven hebben romige schuimkoppen. Een plaatje. Dat vinden de Ghanezen blijkbaar ook. Al rennend passeer ik er een flink aantal, zittend op de rotsen. Starend naar de zee. Sommige van hen twee aan twee, de meeste tenminste drie meter van elkaar vandaan.
De Wibautstraat is misschien wel de verdrietigste straat van Amsterdam. Het is een soort van Berlijnse muur. Je fietst over de Ceintuurbaan de Amstelbrug over, maakt de slingerbocht naar de Ruyschstraat, rijdt langs het afgeladen terras van Villa Ruysch en BAF! Daar slaat de Wibautstraat je in je gezicht.