Het jaar 2009 liep ten einde. De kerstdagen stonden voor de deur en Nederland was in de greep van de winter. Het KNMI had sneeuw voorspeld, met name in de noordelijke provincies. De trein zat daarom voller dan anders.

Hij zal ergens rond de 23 zijn geweest. Piekerig, halflang vlasblond haar. Lichte ogen. Beige jack, antracietkleurige spijkerbroek en lichtbruine, enkelhoge leren schoenen.

‘Hoe gaat het met je?’

Ze herhaalde de vraag nog eens, maar nu liet ze haar stem aan het eind van de zin omhoog gaan.

‘Hoe gaat het met je?’

In de ochtendtrein ging een man tegenover mij op de bank zitten. Dertiger, halflang haar, ongeschoren; hij leek een beetje op Jackson Browne. Een beetje. Hij was gekleed in een groene sweater met capuchon, vale zwarte pantalon en sandalen. Naast hem op de bank had hij een zwarte canvas schoudertas neergezet, waaruit hij een zilverkleurige, mobiele telefoon tevoorschijn haalde. Zo te zien een al wat oudere Nokia.

De vrouwen waren beiden ver in de vijftig, misschien zelfs begin zestig. Casual chic gekleed voor hun leeftijd: de vrouw met het halflange, roodblonde krulhaar droeg een zwarte jas. Haar vriendin, halflang bruin haar, droeg ook een zwarte winterjas, maar van een betere kwaliteit. De jassen bleven aan, waardoor het niet goed zichtbaar was of zij een jurk of rok droegen; beiden droegen zwarte panty’s en laarzen.

Mijn eerste nachten thuis als een gezin... Menig persoon ervaart dat als eng, spannend, vreemd... maar ik kan niet anders zeggen dan LEUK! 

Oke, Rens heeft net als ik soms wat onrustige nachten. Nadat we Dr. Spock hadden geraadpleegd bleek het ons eerste opvoedkundige probleem. Gewoon even laten huilen, regelmaat, natuurlijk hielp dat! 

Zaterdag 19 juli jl. begonnen de eerste symptomen van een bevalling. Ik stond tijdens de opening van Jorplace Beach Hostel nog glazen op te halen, mensen in te checken en gezellig te keuvelen met iedereen die langs kwam. Oke, ik had een dikke buik, maar om nou alleen maar over mijn bevalling te gaan praten... dat begon onderhand wel te vervelen. 

Tja… wat een organisatorische problemen ga je er ineens bij krijgen op het moment dat je zwanger bent. In een opwelling hebben we namelijk een huis gekocht en hadden een paar weken de tijd alles te regelen. Nu heb ik dat inmiddels allemaal al een beetje onder controle, begint nu mijn lichaam een storende factor te worden. 

Het is zover... ik ben ECHT zwanger! De 20-weken echo heeft het bewezen en het is nu ook behoorlijk zichtbaar. Niks kerstvet, er zit gewoon een heel mensje in mijn buik! Gelukkig is alles in orde. Geen waterhoofd, open ruggetje of afwijkingen in de ledematen. Alhoewel, het bovenbeentje was wat aan de korte kant en toen de mevrouw van de echo naar mijn moeder keek zag ze dat het gewoon in de familie zat... Mijn moeder is 1,80 meter!