De politie beschermt je tegen het kwade? Een beste vriend die je helpt als je het moeilijk hebt? Misschien geldt dat voor anderen, maar zeker niet voor mij. Ik haat de politie in Nederland, het is vreselijk, maar waar. Ik ken dan ook niemand in mijn directe omgeving, en niemand uit mijn omgeving kent iemand, die zo veel pech heeft als ik met boetes. Bij mij regent het werkelijk boetes. Vandaag kreeg ik weer zo’n cadeaubon, dit keer voor niet-handsfree bellen. Je kunt je afvragen hoe dom ik ben dat ik vandaag de dag nog steeds niet handsfree bel.  Maar mijn excuus is valide.

‘2000 roebel per persoon’, vraagt vriend. ‘Hoeveel is dat?’ Ik reken het uit op Google en vertel hem dat toen ik keek het twee keer zo duur was. Hij scrollt eens door de pagina. Dan ziet hij het: de gewone kaartjes zijn niet voor ons zijn bedoeld; die zijn voor Russen. Wij, Europeanen, moeten voor tickets voor de balletvoorstelling in het Mariinsky-theater in Sint-Petersburg bijna het dubbele betalen: 3800 roebel. Vriend reageert verbolgen in termen als ‘ongelofelijk’ en ‘niet eerlijk’.

In Palais Nikaïa in Nice, de muziektempel uit 2001 met de mogelijkheid 6250 mensen te herbergen, neemt de opera Aida het publiek mee naar het oude Egypte, waar zich – er is weinig nieuws onder de zon – een klassengerelateerd liefdesdrama afspeelt. Radames, een Egyptisch legeraanvoerder, wordt verliefd op Aida. En Aida, een Nubische prinses, wordt verliefd op Radames. Probleempje: Egypte is in oorlog met Nubië en Aida is slavin gemaakt van de Egyptische prinses Amneris.

Zoals dat gaat: ik had een blog geschreven, onderstaande, niet heel sterk, maar wel onderhoudend. (Hoopte ik in ieder geval toch een beetje.) Lig ik in bed, komt er heel heel sterke blog in mijn hoofd op, zo eentje waarvan ik dan denk: die MOET ik opschrijven. Waarna ik slaperig denk: ja, nu slaap ik bijna hoor. Ik onthoud hem wel. Wat dus niet zo is. Nooit zo is. Zoals dat gaat. Dus hieronder mijn niet heel sterke blog, maar misschien wel een beetje onderhoudend. Dat is aan u.

Toevallig was ik verleden week donderdag in Amsterdam Zuidoost toen daar die verschrikkelijke, afschuwelijke, vreselijke terroristische aanslag door een paar zogenaamde bommetjesslikkers was voorbereid. Ik moest daar in de buurt zijn, maar omdat mijn vriendin naar de Ikea wilde ("We zijn toch in de buurt dus dan kunnen we daar ook wel even heen") werden we daar met onze neus op de verschrikkkelijke gevolgen van onze moderne maatschappij geconfronteerd. Een grote barse politieangent versperde ons de weg en gaf ons bevel om onmiddellijk door te rijden.

Waarom ergerde ik me de hele vakantie in Egypte toch zo aan al die mannen die de rekening de hele tijd aan ‘sir’ mijn vriend aanboden? Die aan hém vroegen of hij een krant wilde, aan hém vroegen of we nog wat wilden drinken, en die hem dus duidelijk wel voor vol aanzagen en mij degradeerden tot bijzettafel.

In de week dat het in Nederland rookworst voor- en na was, Consumentenbond, Hema, mager, of toch moddervet, leek het me niet geheel onprettig om ons land even te ontvluchten. Weg-we-zen, met een hoofdletter W. En wat is er dan aanlokkelijker dan zon, met wat zee en keienstrand. Het keienstrand van Nice, ja, dat leek me wel wat.

Achtereenvolgens voltrokken zich de volgende reacties in mijn gezicht: bij zin één knipperde ik met mijn ogen en trok een frons tussen mijn wenkbrauwen. Bij zin twee gingen die laatste van verbazing de lucht in en ontstond er een rimpel op mijn voorhoofd. Een diepe. Snel trok ik een en ander weer in de plooi en las door. Wat mijn gezichtsspieren zo triggerde? Het volgende, dat ik las op fok.nl:

Zo zat ik zaterdagavond weer naar Louis Theroux te kijken - eerder op de blggr al tot LT gedoopt. Hij was in Zuid-Afrika dit keer. In Johannesburg om precies te zijn. En daar hadden ze, zoals ze dat noemden, ‘an African solution for an African problem’ gevonden.

Berlijn dus. Vriend vroeg voor vertrek of hij ‘wat goede restaurants mocht uitzoeken’. Ja maar natuurlijk. Het werd onder meer Margaux-met-de-ster. Dat van die ster ontdekte ik pas toen we al in de bus zaten.

Paniek. Wát heb ik aan? Kán dit in een ster? Vlekken, gaten, scheuren? Andere gebreken? We bleken niet terug naar het hotel te hoeven.

Ganz normal. Of we bij binnenkomst champagne blieften? En dan de Grand Cru of de ‘ganz normaler’ die-en-die? Eh, doe maar die ganz normaler. Heel gewoon, 18 euro per glas.