Op de bank in de woonkamer zitten twee mannen ongemakkelijk tegenover elkaar. De man op de bank staart de ander, die hem liever niet wilde ontvangen, ongelovig aan. Het is alles wat hij nog kan: uitgeblust staren. Zijn zoontje van zes werd op straat doodgeschoten door een soldaat die het speelgoedpistool van het kind aanzag voor een wapen. De man besloot hierop de organen van zijn kind te doneren. Nu leven er zes kinderen. Een van die kinderen is joods en kreeg zijn hart.

Macht corrumpeert en heeft vaak vreemde gevolgen, zo bleek dit weekend maar weer eens. Niet alleen ver van ons bed in de Sharia staat Iran, waar de democratische verkiezingen niet geheel volgens het boekje verliepen.

In mijn internetsteeg zit ik naar een leeg computervel te staren. De hele week wilde ik al een blog schrijven over hoe ik me schaam dat mensen uit mijn land daadwerkelijk op Wilders zijn gaan stemmen. Voor de Europese verkiezingen weliswaar en het hadden er meer kunnen zijn, maar ik vind het gênant. Ik zie helaas grote overeenkomsten met de haat tegenover andere Nederlanders, nu zo’n 70 jaar geleden. Het is blijkbaar waar, wat men zegt: de geschiedenis herhaalt zich. Voor wie hem niet kent.

Volgens sommige politici moeten we alles kunnen zeggen. Dat is fijn. Ik vind eigenlijk ook dat we alles moeten kunnen zeggen wat we willen. Maar net zo vaak vraag ik me af waarom zal ik alles willen zeggen wat er in mijn bolle hoofd op komt. Zelfs al zou ik dat willen is het toch ook niet erg, om over een hoop mensen mijn mond dicht te houden. Ik denk vaak genoeg: goh,  wat is dat een flapdrol, maar dat hoef ik het niet meteen te zeggen.

Ook de afgelopen week werd weer pijnlijk duidelijk dat de huidige regering totaal geen benul heeft wat goed en standvastig leiderschap behelst. Doordat de rechters in ons land belachelijk lage straffen opleggen voor delicten waarvoor men in omringende landen aardig wat dagen mag brommen, blijven de bijgebouwde cellen leeg. Tegelijkertijd neemt het geweld tegen overheidsfunctionarissen dusdanig toe, dat medeverantwoordelijke minister Ter Horst van plan is om de bijbehorende daders een weekendarrangement aan te bieden.

Eindelijk eens een goed besluit van het huidige kabinet. Bij monde van minister van Buitenlandse Zaken, de heer Maxime Verhagen van het CDA, liet het landelijke bestuur weten geen deel te willen nemen aan de VN-top tegen het racisme in het Zwitserse Genève.

Ik wil heus wel werken tot mijn 67ste. Ik denk eigenlijk dat ik ook erg weinig keus heb. Als je erg lang voor je zelf hebt gewerkt dan zit het met je pensioen opbouw e.d. toch meestal niet zo goed. Bij mij in ieder geval niet. Maar ik erger me rot aan die vreselijk vrolijk lachende gezichten die me vanaf de tv en andere media, steeds vertellen dat ZIJ zeker door blijven werken. Misschien blijven ze zelfs wel tot hun 70ste doorwerken.

Dat gaat mis, was mijn eerste gedachte toen ik hoorde van het idee van Ahmed Marcouch om de Gay Pride dit jaar in de Sloterplas in zijn stadsdeel Slotervaart te laten starten. Slotervaart staat namelijk niet bekend om hun sympathie voor homoseksuelen. Tweede gedachte: wat een held! De stadsdeelvoorzitter wil de betreffende dagen bovendien graag meer activiteiten en festiviteiten organiseren voor de homoseksuele scene.

In Amerika kun je, als je wilt, met een bus langs de huizen van zakkenvullende bankdirecteuren gereden worden. Een aardige gids vertelt dan wat de huizen gekost hebben en wat de zakkenvuller per jaar verdiende en hoeveel bonussen ze hebben gekregen. Als je wil is er gelegenheid om uit te stappen en met een protestbord en hard roepend je ongenoegen te uiten over het villa schorriemorrie. Wat me zeer nuttig lijkt voor je frustraties als je zelf net ontslagen bent en gedwongen bent je eigen huis te verkopen.

Nu het neoliberale model heeft gefaald, buigen politici en beleidsmakers zich over de vraag welk economisch model stabiliteit kan brengen. Die vraag zal ook centraal staan op de top van de twintig belangrijkste landen (G-20) op 2 april a.s. in London. Een goede aanzet voor die discussie vormt een boek van James K. Galbraith dat afgelopen najaar in de VS werd gepubliceerd.